ID:

Egzekucje na Górze Straceń (Górze Stracenia, Górze Hyclowskiej) – wzgórzu między ul. Kleparowską i Domem Inwalidów, odbywały się przez dwa stulecia. W 1847 roku na Górze Straceń powieszono polskich patriotów, Teofila Wiśniowskiego i Józefa Kapuścińskiego. Z inicjatywy ówczesnego wiceprezydenta miasta, Michała Michalskiego, w lipcu 1895 roku lwowscy mieszczanie postawili na górze skromny marmurowy obelisk na postumencie z wielkich brył kamienia dłuta Juliana Markowskiego (1846-1903) z napisem pamiątkowym „Teofilowi Wiśniowskiemu straconemu w tym miejscu 31 lipca 1847 roku za wolność ojczyzny lwowskie mieszczaństwo”. Wtedy też utworzono park na zboczach Góry Straceń, który otrzymał nazwę Parku Wiśniewskiego.

(1906 - ul. Bohomolca 6) - budynek w prawej pierzei ulicy w stylu secesji, zaprojektowanej przez architektoniczne biuro Jana Lewińskiego dla właściciela realności Leona Staubera - projekt głównej fasady przez architekta Tadeusza Obmińskiego. W latach 1930. przeprowadzono w kamienicy nieznaczne remonty i przebudowy. Leszek Sawicki wspominał o wydarzeniach w tym domu w lipcu 1944 roku. Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009 r.) znaczną część budynku zajmuje Centrum Miejskiej Historii Europy Środkowo-Wschodniej, reszta wykorzystywana jest jako budynek mieszkalny.

Budynek mieszkalny na rogu ulic Bohomolca oraz Iwana Franki, zbudowany według projektu architekta Jana Schulza w 1906 r. w stylu historyzmu na miejscu starego jednopiętrowego budynku z oficyną, który w latach 1870. należał do posła na sejm Alfreda Młockiego. Magistrat zezwolił na zasiedlenie budynku pod koniec 1906 r. W materiałach DALO (Derżawnyj Archiw Lwiwśkoji Oblasti) są dokumenty o istnieniu na tej parceli zabudowy mieszkalnej i gospodarskiej z połowy XIX w., do składu której wchodziły: budynek stajni z wozownią, parterowa przybudówka w stylu klasycyzmu do istniejącego jednopiętrowego domu, budynek dla portiera (stróża). Pod koniec XIX w. znajdował się tutaj Wyższy Zakład Naukowy Antoniny Gawrońskiej (prywatna szkolą) oraz zakład fotograficzny Piotra Mieczkowskiego (1872-1887) i Dawida Mazura (1887-1905). W tej kamienicy mieszkał znany śpiewak August Dianni (1873-1938). W latach 1930. mieszkali tutaj fotograficy Stanisław i Andrzej Progulscy. Obecnie (w 2009 r.) kamienica służy głównie jako budynek mieszkalny.

Budynek mieszkalny na rogu ulicy Bohomolca i Klonowicza w stylu secesyjnym. 1907 r. właściciele parceli gruntowej nr 6411/5 na rogu ulic Asnyka (obecnie Bohomolca) i Klonowicza, Alfred i Maria Zgórscy, uzyskali pozwolenie magistratu na budowę dwupiętrowego budynku. Projekt wykonany został przez architekta Juliusza Cybulskiego. W 1928 r. nowi właściciele, dr Józef i Róża Stryjerowie, uzyskali pozwolenie magistratu na nadbudowę trzeciego piętra. Wytrzymałość ścian w budynku oszacował architekt Henryk Orlean we własnej firmie „Przedsiębiorstwo budowlnae” w czerwcu 1928 r. W latach 30. w budynku tym mieścił się zakład elektromechaniczny „Mikron” oraz fabryka wyrobów papierniczych „Rapid-Mill”. Obecnie (2009 r.) obiekt wykorzystywany jest jako budynek mieszkalny.

Narożny budynek mieszkalny w stylu secesji, wchodził w skład tzw. ronda. 1905 r. magistrat, przychylając się do podania Hermana Wallacha, zatwierdza plany i wydaje pozwolenie na budowę. Projekt zostaje wykonany przez architekta Henryka Salwera. Plany wykonane zostają przez budowniczego Remera. W pierwszych dwóch dekadach XX w. w budynku tym mieszkał profesor uniwersytetu  Edmund Biernacki i podróżnik Leon Winig. Obecnie (2009 r.) obiekt wykorzystywany jest jako budynek mieszkalny.

(1908) - narożny budynek mieszkalny w stylu historyzmu z elementami neoklasycyzmu, na rogu ulic Bohomolca i Klonowicza. Zbudowany według projektu architekta Juliusza K. Cybulskiego dla właściciela dr Józefa Grackiego. W latach 30. w budynku tym mieszkał Joachim Schall, właściciel kin lwowskich „Grażyna”, „Fraszka”, „Sztuka” i „Lew”. Obecnie kamienica wykorzystywana jest przede wszystkim jako budynek mieszkalny (2009 r.).

(1908) - narożny budynek mieszkalny w stylu modern, na rogu ulic Bohomolca orazIw. Franki. 1907 r. Maria Sabatowska, właścicielka dwupiętrowego budynku przy ul. Pańskiej (obecnie Iw. Franki) 7, uzyskała zezwolenie magistratu na budowę nowej trzypiętrowej kamienicy (architekt Kazimierz Rzeczycki). W latach 1910. w tym budynku znajdowała się firma Orenstein i Koppel, która budowała koleje elektryczne. Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009 r.) budynek jest użytkowany głównie jako mieszkalny. W budynku mieści się poza tym Konsulat Kanady oraz Lwowskie Komunalne Przedsiębiorstwo nr 505.

(1906) - narożny budynek mieszkalny z zewnętrznej strony ronda, w stylu secesji. Wzniesiony przez architekta Jana Lewińskiego dla właścicieli Jana Papеé i jego żony Marii Papеé. W latach 1910. w tym budynku mieszkał jego właściciel, profesor, lekarz policyjny, specjalista od chorób skórnych i wenerycznych Jan Papеé. Obecnie (w 2009 r.) kamienica służy głównie jako budynek mieszkalny.

(1906) - budynek mieszkalny w pierzei ulicy, w stylu secesji. Fasadę dekorowaną secesyjną sztukaterią i kratami upiększają kolorowe ceramiczne płytki. Zbudowany przez architekta Jana Lewińskiego dla właścicieli Izraela Elstera, Solomona Elstera i Leona Topfa, współwłaścicieli firmy Elster & Topf. W latach 1910. w tym budynku znajdowały się atelier fotograficzne „Helios” i „Rubens” Maurycego Fruchtmanna oraz Redakcja i zarząd Skorowidzu adresowego królewskiego stołecznego miasta Lwowa. W latach 1930. w kamienicy mieszkał znany lwowski profesor lekarz Adolf Beck. Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009 r.) kamienica służy głównie jako budynek mieszkalny.

(1906) - budynek mieszkalny wchodzi do składu ronda, w stylu secesji. Zbudowany przez architekta Jana Lewińkiego dla własnych potrzeb. W latach 1930. właścicielem kamienicy był Bernard Pordes, urzędnik Wydziału Krajowego (pierwszy i ostatni pracownik Wydziału wyznania mojżeszowego). Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009 r.) budynek służy dla prywatnego zamieszkania.

(1906) - budynek mieszkalny, w stylu secesyjnym z elementa,i neogotyckimi, wchodzi w skład tzw. ronda. Zbudowany został według projektu architekta Jana Lewińskiego dla Henryka Gottliba Haszlakiewicza. W drugiej dekadzie XX w. mieszkali w tym budynku poseł Sejmu Galicyjskiego Eugeniusz Oleśnicki (Євген Олесницький), architekt Adam Opolski, redaktor „Gazety Lwowskiej” Adam Krechowiecki (1850-1919). Mieściła się tu także pensja dla dziewcząt Аmalji d' Endel. W latach 20. właścicielem budynku był Jakub Posament (1879-1926), znany lwowski kupiec, aktywny działacz społeczny. Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009) kamienica pełni funkcje budynku mieszkalnego.

(1907) - budynek mieszkalny w zabudowie atrialnej, w stylu secesyjnym, zbudowany został trzypiętrowy budynek według projektu Jana Lewińskiego (Іванa Левинського), zamówiony przez Izraela Elstera, Solomona Eltnera i Leona Topfa. Fasada dekorowana secesyjną sztukaterią i okuciami, ozdobiona ceramicznymi płytkami. We wnętrzu budynku zachowały się witraże. W latach 30. w budynku znajdował się zakład fotograficzny „Foto-Oto” (Oleh Łużnicki [Олег Лужницький] i J. Silberbusch). Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009) kamienica wykorzystywana jest jako budynek mieszkalny.

Dwupiętrowy budynek mieszkalny w szeregowej zabudowie ulicy wzniesiony w stylu historyzmu z elementami neobaroku i neoklasycyzmu w 1897 r. Właściciele – architekci Jakub Sołomon Kroch i Maurycy Silberstein. 3 maja 1911 r. magistrat udziela zezwolenia na dobudowę oficyny i przebudowę głównego budynku (właścicielka - Jadwiga Herzmanek, projekt remontu - budowniczy Władysław Buskiewicz). W latach 30-tych XX wieku według źródeł literackich właścicielką budynku była Kazimiera Karniewska. Obecnie budynek mieszkalny (2009 r.).

Narożny budynek mieszkalny na rogu ulic Klonowicza i Hułaka-Artemowskiego wzniesiony w 1893 r. w stylu historyzmu. Budznek został zbudowany według wspólnego projektu autorstwa architektów Jakuba Sołomona Krocha i Maurycego Silbersteina dla 4 budynków, które dziś znajdują się pod adresami: Lewickiego 5 i 7, Klonowicza 3 oraz Hułaka-Artemowskiego 4. Projekt został zatwierdzony przez magistrat 1893 roku. Wspomniane budynki na przełomie XIX i XX wieku były własnością architektów J. Krocha i M. Silbersteina. Obecnie pełni funkcję mieszkalną (2009 r.).

Budynek mieszkalny w szeregowej zabudowie ulicy, zbudowany w 1895 r. w stylu historyzmu, z elementami neobaroku. Projekt dwóch dwupiętrowych budynków (ul. Klonowicza 4 i Lewickiego 9) na działce, należącej do Teofili Nikolicz, przygotowali architekci Jakub Sołomon Kroch i Maurycy Silberstein. Projekt został zatwierdzony przez magistrat w 1894 r. Od czerwca 1911 r. właściciel Michał Teppa zaczął wynajmować swój budynek dla drużyny 3 Brygady Kawalerii Ministerstwa Obrony Krajowej. W 1911 r. architekt Włodzimierz Podhorodecki wykonał projekt przebudowy kamienicy. W latach 30-tych XX wieku właścicielami budynku byli Klara i Rachmann Reiss. Obecnie budynek pełni funkcję mieszkalną (2009 r.).

Budynek mieszkalny położony w szeregowej zabudowie ulicy, zbudowany w 1898 r. w stylu historyzmu, z elementami neobaroku. Projekt budowy dwupiętrowego budynku czynszowego wykonany został przez architekta Andrzeja Gołąba dla właściciela Mojżesza Oberharda oraz zatwierdzony przez magistrat 4 kwietnia 1898 r. W latach 30-tych XX wieku budynek należał do gminy miasta Lwowa. Obecnie (2009 r.) wykorzystywany jest jako budynek mieszkalny.

Budynek mieszkalny, zbudowany w 1895 r. w stylu historyzmu, z elementami neobaroku, według wspólnego projektu autorstwa architektów Jakuba Sołomona Krocha i Maurycego Silbersteina dla 4 budynków, które dziś znajdują się pod adresami: Lewickiego 5 i 7, Klonowicza 3 oraz Hułaka-Artemowskiego 4. Wspomniane budynki na przełomie XIX i XX wieku były własnością architektów J. Krocha i M. Silbersteina. Obecnie (2009 r.) używany jako budynek mieszkalny.

Budynek mieszkalny, zbudowany był w 1898 r. według projektu architekta Andrzeja Gołąba dla właściciela Mojżesza Oberharda w stylu historyzmu z elementami neoklasycyzmu. W latach 20. i 30. XX wieku drugie piętro budynku przy ul. Klonowicza 7 zajmowała organizacja Związek Nauczycielek i miał miejsce konflikt między samotną, emerytowaną nauczycielką Marią Jaworowską a jej sąsiadem Antonim Mańczukowskim, o czym pisała gazeta „Głos polski” 5 czerwca 1928 r. Obecnie budynek pełni funkcję mieszkalną (2009 r.).

Dwupiętrowy budynek mieszkalny, zbudowany był w 1895 r. w stylu historyzmu z elementami neobaroku według projektu Jakuba Sołomona Krocha i Maurycy Silbersteina (właściciele nieruchomości), na działce, należącej do Teofili Nikolicz. Z 1911 r. po 1930 r. propwadzono rekonstrukcję oficyny, czyli urządzenie toalet, łazienek i dobudowanie metalowej klatki schodowej dla właścicielki budynku Fanny Dittner. Obecnie wykorzystywany jako budynek mieszkalny (2009 r.).

W 1899 r. Komitet Budowy Pomnika Adama Mickiewicza we Lwowie ogłosił konkurs na projekt pomnika. Zwycięzcą konkursu został rzeźbiarz Antoni Popiel. Miejscem pod budowę wybrano Plac Mariacki. Budowa pomnika rozpoczęła się pod koniec 1903 r. pod przewodnictwiem architektów Alfreda Zacharewicza i Józefa Sosnowskiego. 29 października 1904 r. odbyło się uroczyste otwarcie pomnika.

Dawny gmach Namiestnictwa (1878-1880, architekci Felix Księżarski, Sylwester Hawryszkiewicz). Styl budowli – historyzm (neorenesans). Gmach o monumentalnej architekturze, usytuowany przy wschodniej granicy zabudowy starego miasta, na dawnych Wałach Gubernatorskich. Zajmuje narożną działkę, północna fasada wychodzi na ul. Proswity. Obecnie (2009 r.) – siedziba Lwowskiej Obwodowej Państwowej Administracji.

Dawny gmach Sądu Krajowego – „Pałac sprawiedliwości” (1891-1895, arch. F. Skowron, ul. Kniazia Romana 1-3). Monumentalna budowla w śródmieściu, zwieńczona frontonem z balustradą i attyką z grupą rzeźbiarską (1893, rzeźbiarz L. Marconi). Północny westybul upiększa alegoryczna rzeźba personifikująca sprawiedliwość (1893, rzeźbiarz A. Popiel). Sala na pierwszym piętrze jest ozdobiona sztukaterią oraz malowidłami artystów ze szkoły J. Matejki. Styl gmachu – historyzm (wykorzystujący formy renesansu i baroku). Główna (zachodnia) fasada wychodzi na ul. Kniazia Romana, boczna (północna) na pl. Halicki. Obecnie (2009 r.) jest jednym z gmachów Państwowego Uniwersytetu „Lwowska Politechnika”.

Gmach poczty głównej (1886-1889, arch. S. Hawryszkiewicz, F. Setz; 1919-1923 – przebudowa, arch. E. Czerwiński). Styl budowli – w pierwotnym wariancie historyzm (neobarok), po przebudowie – neoklasycyzm (modernizowany empire). Monumentalny gmach poczty usytuowany jest na zachód od centrum miasta, na działce między ulicami Kopernika, Słowackiego i Doroszenki. Obiekt dominuje w zabudowie kwartału. Pod względem architektury jest jedną z najdoskonalszych budowli użyteczności publicznej w mieście.

Gmach wydziału chemicznego Narodowego Uniwersytetu „Lwowska Politechnika” (1873-1876, arch. J. Zachariewicz). Styl budowli – historyzm (neorenesans).

Dawny gmach Gimnazjum im. Franciszka Józefa (1876, arch. J. Hochberger). W niszach pod gzymsem umieszczone są posągi wybitnych działaczy polskiej kultury (rzeźb. T. Barącz). Styl budowli – historyzm (neorenesans). Obecnie (2009 r.) jest jednym z gmachów Państwowego Uniwersytetu „Lwowska Politechnika”.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Dwupiętrowy budynek na planie litery L. Korpus od frontu dopełnia oficyna, dobudowana pod kątem prostym. Razem z sąsiednim budynkiem nr 7 kamienica tworzy bliźniaczą grupę w kształcie litery T. Fasada wyróżnia się w perspektywie ulicy podobnym do podkowy szczytem attyki. Secesja.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego - współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Budynek na planie litery L, tradycyjnym dla kamienic, które składają się z głównego frontalnego korpusu i wewnętrznego skrzydła – oficyny. Fasada, umiejscowiona wzdłuż linii regulacyjnej, ozdobiona trójkątnym szczytem. Cechą dekoracyjnego wykończenia kamienicy jest geometryzacja ornamentalnych form, wskazująca na późną secesję.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego – współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Wielka, dwupiętrowa budowla na planie podkowy położona w głębi działki ma trzy fasady. Na rogu wystający wielokątny wykusz. Kamienica wyróżnia się ostrą, ekspresyjną sylwetką dachu z daszkami. Sekcje mieszkań zgrupowane są dookoła dwóch pionów komunikacyjnych. Budynek zwraca uwagę jako przykład architektury secesyjnej stylizowanej na motywy sztuki ludowej.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1897-1898; architekci-współautorzy projektu: Julian Zachariewicz i Jan Lewiński). Kamienica wpisana między dwa sąsiednie budynki (Nr 23 przy ul. Neczuja-Lewyckiego i nr 9 przy ul. Czuprynki), stanowi centralny element grupy utworzonej z trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Budynek dwupiętrowy, od frontu ozdobiony symetryczną fasadą. Planowanie wnętrz bazuje na dwutraktowym rozkładzie pokoi. Historyzm końca XIX w., zorientowany na formy neobaroku.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1897-1898; architekci – współautorzy projektu: Julian Zachariewicz i Jan Lewiński). Narożna kamienica na planie litery L jest komponentem kompleksu architektonicznego, na który składają się trzy domy mieszkalne (do grupy wchodzi też budynek przy ul. Neczuja-Lewyckiego 23 i przy ul. Gen. Czuprynki 7). Budynek dwupiętrowy z dwutraktowym systemem rozmieszczenia pokoi. Historyzm końca XIX w., z elemantami neobaroku.

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego [współautorstwo Iwana Lewińskiego i Aleksandra Łuszpińskiego?]). Dwupiętrowa kamienica usytuowana na zboczu pogórka, tworzy grupę-zespół w parze z przyległym budynkiem nr 25. Fasada odznacza się wyrazistą plastyką zaokrąglonej kątowej bryły. Rdzeń wewnętrznej struktury stanowi klatka schodowa, wokół której organizowane są sekcje mieszkalne. Dla Lwowa, z początku lat 1910., kamienica jest jednym z najlepszych przykładów architektury budynków wielomieszkaniowych. 

Wielomieszkaniowy budynek (1908-1909; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego [współautorstwo Iwana Lewińskiego i Aleksandra Łuszpińskiego?]). Dwupiętrowa kamienica tworzy grupę-zespół w parze z przyległym budynkiem nr 23. Architektoniczna bryła budynku, wzniesionego na zboczu dawnego wąwozu i otoczonego ogrodowo-rekreacyjnym terenem, harmonijnie wpisała się w malowniczy krajobraz. Plastyka zaokraglonej ściany frontowej świadczy o odejściu od tradycji projektowania fasad typu „kurtynowego”. Wewnętrzne rozplanowanie typu sekcyjnego. Późna secesja. 

Wielomieszkaniowy budynek (1911-1912; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego [współautorstwo Iwana Lewińskiego, Witolda Minkiewicza i / albo Władysława Derdackiego?]). Neoklasycyzm początku XX w. Korpus trzypiętrowego budynku ma dwa skrzydła, rozmieszczone pod ostrym kątem, między którymi występuje narożny ryzalit. Fasady są zakończone przez wysokie trojkątne frontony. Jądrem struktury rozplanowania wnętrza jest klatka schodowa o wielobocznym kształcie. Charakterystyczną cechą architektury budynku jest duża uwaga poświęcona małym formom (rotunda w rogu ogródka przy fasadzie). 

Wielomieszkaniowy budynek (1911-1912; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego). Trzypiętrowa kamienica tworzy zespół z sąsiednim budynkiem nr 67 przy ul. Kotlarewskiego. W sekcjach mieszkaniowych rozplanowanie wewnętrzne jest zorganizowane według zasady dwutraktowego rozmieszczenia pokoi. Neoklasycyzm początku XX w.

Wielomieszkaniowy budynek (1897-1898; architekci-współautorzy projektu: Julian Zachariewicz oraz Iwan Lewiński). Narożna kamienica, o Г-podobnym planie. Należy do architektonicznego zespołu składającego się z trzech wielomieszkaniowych domów (pozostałe składowe grupy – nn 7, 9 przy ul. Gen. Czuprynki). Budynek jest dwupiętrowy, z wystrojem elewacji typu „kurtynowego”, oddzielony od chodnika pasmem przyfasadowego ogródka. Historyzm końca XIX w., zorientowany na formy neobaroku.

(1890). Budynek mieszkalny w północno-zachodniej pierzei placu. Jedna z pierwszych budowli kształtujących plac. W zasadzie budynek zachowal pierwotne formy według autorskiego projektu. Portale parteru zostały przebudowane w 1938 r. (arch. Zygmunt Schmucker). Przykład architektury późnego historyzmu.

Gmach dawnego Akcyjnego Spółdzielczego Banku (1911), usytuowany na zachodniej stronie placu. Wzniesiony dla Akcyjnego Spółdzielczego Banku według projektu z 1910 r. przez arch. Alfreda Zachariewicza w stylu klasycyzującego modernizmu. W okresie międzywojennym mieściły się tutaj rozmaite instytucje państwowe, obecnie znajduje się tu Zarząd Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy w Obwodzie Lwowskim.

Dawny gmach główny Lwowskiej akademii weterynaryjnej (1892 r., architekt S. Riżek). Budynek należy do zespołu zabudowań Lwowskiej Narodowej Akademii weterynaryjnej Medycyny im. S. Gżyckiego. Na fasadzie budynku umieszczona jest tablica pamiątkowa na cześć dawnego rektora akademii profesora Wacława Moraczewskiego (1867–1950). W budynku obecnie się znajduje dziekanat wydziału weterynaryjnej medycyny. W 2001 r. budowla została zarejestrowana jako zabytek historyczny o znaczeniu lokalnym.

(ok. 1909 r.). Budynek mieszkalny usytuowany w pierzei ulicy, wzniesiony według projektu architekta Adama Opolskiego dla Michała i Stefanii Zawojskich w stylu romantycznej secesji.

(1908 r.) Budynek mieszkalny usytuowany w pierzei ulicy. Wzniesiony według projektu architekta Agenora Imduchowskiego z twórczej pracowni architekta Adama Opolskiego dla Marii Rek w stylu romantycznej secesji.

(lata 1925–1926). Budynek mieszkalny usytuowany w pierzei ulicy. Wzniesiony według projektu architekta Stankiewicza dla Ireny Stankiewicz w stylu romantycznej secesji.

(lata 1908–1911). Budynek mieszkalny usytuowany w pierzei ulicy. Wzniesiony według projektu z 1908 r. przez architekta Adama Opolskiego dla Franciszeka Sawy w stylu romantycznej secesji. W 1911 r. według projektu architekta Iwana Lewińskiego opracowano dodatkowe plany. W 1936 r. według projektu architekta Henryka Sandiga wykonano rekonstrukcję parteru. W tym budynku w latach 1909–1923 oraz 1923–1924 mieszkała ukraińska wywiadowczyni Olga Basarab z Lewickich. W latach 1946–1972 mieszkał tu i pracował pisarz Anton Szmygielski.

(lata 1911–1913). Budynek mieszkalny usytuowany w pierzei ulicy. Wzniesiony według projektu architekta Adama Opolskiego dla Leokadii Kraft w stylu romantycznej secesji.

Budynek dawnej Szkoły ogólnokształcącej im. Marii Magdaleny (1883-1884; rozbudowa 1909-1910, obecnie pod adresem: ul Bandery 11). Autorstwo projektu: dyrektor Urzędu Budownictwa Juliusz Hochberger i biuro architektoniczne magistratu lwowskiego. Historyzm drugiej połowy XIX w. (wykorzystujący formy architektury średniowiecznej). Fasada z czerwonej nieotynkowanej cegły ozdobiona wysokimi gotyckimi frontonami, romańskimi archiwoltami i rozetami. Struktura planu wnętrz bazuje na systemie amfiladowym. Szkoła im. św. Marii Magdaleny powstała jako jedna z ogólnokształcących szkół miejskich we Lwowie, w której uczyli się przeważnie uczniowie z okolic dzielnicy Kastelówka (Bajek). Obecnie (2009 r.) obiekt jest nadal wykorzystywany jako budynek szkoły.

Jednorodzinny budynek mieszkalny – willa (1902 – 1903; architekt Michał Kowalczuk). Jednopiętrowa budowla ma wysokie pokrycie dachu, wykończone ostrą sylwetką wieżyczki narożnej i frontonów. Prostokątny kształt ożywiają występy gzymsów i ryzalitów. Wewnętrzny plan bazuje na dwutraktowym schemacie rozłożenia pokoi. Przed fasadami urządzono ogród i kwietniki. Styl willi można określić jako przykład późnego historyzmu z zabarwieniem neoromantycznym. W wykończeniach występują stylizowane formy sztuki ludowej.

Jednorodzinny budynek mieszkalny – willa (1889-1890; architekt Alfred Kamienobrodzki). Willa jest  fragmentem zespołu budynków jednorodzinnych, w którym częściowo zrealizowany został projekt rozwoju kompleksu osiedli domów jednorodzinnych dzielnicy Kastelówka. Zaprojektowany jako obiekt wolnostojący, otoczony działką ogrodową. Późny historyzm (połączenie form neorenesansu z motywami architektury regionu alpejskiego). Według dokumentów, podczas budowy właścicielem obiektu był Jan Bromilski, z rodziną którego powiązanych jest kilka innych projektów budowlanych, które zostawiły znaczący ślad w architekturze Lwowa końca XIX i początku XX wieku. Za czasów radzieckich w budynku znajdowała się administracja, a po rozpadzie ZSRR zjawiły się tu biura partii politycznych.

Budynek dawnej fabryki wód mineralnych i napojów gazowanych "Zdrowie" (lata 1900. – początek 1910.; zasadnicza przebudowa – 1909-1910). Nieduży blok fabryczny jest usytuowany w głębi działki. Budowla jednopiętrowa, w planie prostokątna, z występem ryzalitu na lewej bocznej fasadzie. Wewnątrz na parterze mieściła się hala maszyn i pomieszczenia administracji, na piętrze – laboratorium chemiczne. Obecnie budynek nr 9 przy ul. Zdrowia jest użytkowany jako budowla administracyjna (2009 r.).

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego [współautorstwo I. Lewińskiego, W. Minkiewicza i / albo W. Derdackiego?]). Nieduża dwupiętrowa kamienica posiada wąską fasadę zakończoną trójkątnym szczytem z reliefem, w którego kompozycję włączona jest figura putta. Plan ma prostokątny zarys z występem ryzalitu na tylnej fasadzie. Portal i klatka schodowa są przesunięte do prawego brandmuru. Kamienica nr 7 przy ul. Zdrowia była osobistą własnością Iwana Lewińskiego, z czasem przeszła w ręce jego spadkobierców. Neoklasycyzm z początku XX w.

Wielomieszkaniowy budynek (1906-1907; architekt Alfred Zachariewicz [biuro projektowe firmy budowlanej Józefa Sosnowskiego i Alfreda Zachariewicza]). Narożna dwupiętrowa kamienicą jest częścią składową zabudowy wzdłuż obwodu kwartału. Fasadę zdobią frontony o parabolicznym kształcie. Blok na Г-podobnym planiema ścięty narożnik. Wejście z ul. Neczuja Lewickiego, klatka schodowa jest wkomponowana przy kącie wewnętrznego podwórza. Secesja.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1890-1891). Projekt opracowany wspólnie przez J. Zachariewicza i I. Lewińskiego. Budowla jest częścią składową architektonicznego zespołu północno-wschodniego kwartału Kastelówki, którego zabudowę stanowiły w całości domy jednorodzinne. Dom posiada przyległą działkę ogrodową. Wnętrze ma symetryczny plan, ośrodek jego struktury stanowi główny hol z wyjściem do loggi. Willa uniknęła przebudowy w XX w. i zachowała się lepiej niż inne obiekty na Kastelówce. W szczególności, zachowała się konstrukcja wysokiego dachu i autentyczny wystrój (ceramiczne i rzeźbione elementy).

Wielomieszkaniowy budynek (1897-1898; architekci-współautorzy projektu: Julian Zachariewicz oraz Iwan Lewiński). Narożna kamienica, o Г-podobnym planie. Należy do architektonicznego zespołu składającego się z trzech wielomieszkaniowych domów (pozostałe składowe grupy – nn 7, 9 przy ul. Gen. Czuprynki). Budynek jest dwupiętrowy, z wystrojem elewacji typu „kurtynowego”, oddzielony od chodnika pasmem przyfasadowego ogródka. Historyzm końca XIX w., zorientowany na formy neobaroku.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1904-1905; architekt Alfred Zachariewicz [biuro projektowe budowlanej firmy Józefa Sosnowskiego i Alfreda Zachariewicza]). Jednopiętrowy budynek usytuowano na wąskiej kątowej działce jako wolnostojący obiekt otoczony sadem i kwietnikiem. Prostokątny zarys planu ożywiają występy ryzalitów. Ekspresję architektonicznej kompozycji wzmacniają ostre sylwetki trójkątnych szpiców i uskoki wysokości gzymsów. Architektura budynku ma cechy stylu zakopiańskiego w połączeniu z formotwórczymi środkami secesji. Dominantę wystroju dekoracyjnego stanowią rzeźbione elementy drewniane.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1897-1898; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego). Jednopiętrowa willa jest założona na Г-podobnym planie, jej korpus graniczy z brandmurem sąsiedniej kamienicy. Z trzech stron jest otoczona pasmem działki ogrodowej, wejście i schody rozmieszczone są w środku dłuższego skrzydła, zorientowanego prostopadle do ul. Kotlarewskiego. Elewacje wyłożone nietynkowaną cegłą z majolikowymi wstawkami oraz wysoki dach stanowią typowe atrybuty stylu neoromantycznej willi w okresie późnego historyzmu. Na szczególną uwagę zasługuje dekoracyjny wystrój budowli, zwłaszcza piękne kute ozdoby. 

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1890-1891). Projekt został opracowany we współautorstwie przez Juliana Zachariewicza i Iwana Lewińskiego). Budynek stanowi część architektonicznego zespołu północno-wschodniego kwartału Kastelówki, o całkowicie willowej zabudowie. Willę projektowano jako obiekt wolnostojący otoczony ogrodem. Dom ma symetryczny plan. Niegdyś integralnym elementem architektury budynku był wysoki dach namiotowy oparty na rzeźbionych kroksztynach. W drugiej połowie XX w. willę przebudowano. Na fasadach zachowały się autentyczne ceramiczne elementy dekoracyjne. 

Wielomieszkaniowy budynek (1912-1913; architekt Jan Bagieński oraz budowniczy Wojciech Dembiński). Masywna trzypiętrowa kamienica z wysokim piramidalnym nakryciu dachowym, założona na planie o prostokątnej konfiguracji. Od chodnika oddzielona pasmem kwietnika, lewy brandmur graniczy z budynkiem nr 37. Na fasadzie występują dwa ryzality, na których rozmieszczone są szerokie czterosekcyjne secesyjne okna. Pośrodku we wgłębieniu fasady znajduje się portal, nad nim – balkon-taras. Ze strony podwórza występuje szeroki ryzalit. Neoklasycyzm początku XX w.

Wielomieszkaniowy budynek (1914-1916 [?]; architekt Jan Bagieński oraz budowniczy Wojciech Dembiński). Trzypiętrowa kamienica na planie o trapezoidalnym zarysie, brandmurani graniczy z sąsiednimi budowlami. Masywny korpus, nakryty wysokim dachem, składa się z sekcji centralnej i dwóch skrzydeł, zbudowanych z odstępem od chodnika. Nad środkową partią fasady nadbudowany jest ciężki w kształcie fronton, ozdobę skrzydeł stanowią pozorne ryzality oraz loggie balkonowe. Portal i klatka schodowa umieszczone są pośrodku fasady, rozplanowanie wewnętrzne typu secesyjnego. Neoklasycyzm początku XX w.

Mieszkalny dom jednorodzinny – dawna willa (1891-1892, późniejsze przebudowy; współautorstwo arch. Juliana Zachariewicza i Iwana Lewińskiego). Razem z sąsiednią willą nr 29 tworzył grupę domów jednorodzinnych stanowiącą składową część zabudowy dzielnicy Kastelówka. Dom miał jedno piętro, wysoki dach i mansardę. Następne gruntowne rekonstrukcje przekształciły willę na wielomieszkaniowy budynek. O pierwotnym projekcie z początku lat 1890. obecnie przypomina tylko zakomponowanie otworów okiennych na przebudowanych elewacjach i przylegająca działka ogrodowa. 

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1891-1892, współautorstwo Juliana Zachariewicza i Iwana Lewińskiego). Razem z sąsiednimi willami (nn 27, 31) budynek tworzył grupę domów jednorodzinnych stanowiącą typową część zabudowy dzielnicy Kastelówka. Budynek nr 29 zajmuje działkę na terenie zbocza doliny potoku Wuleckiego; przed fasadami urządzony jest ogródek i pasma kwietników. Dom jest jednopiętrowy, w wystroju przeważają elementy drewniane (daszki, ozdoby balkonów). Na początku XX w. w budynku dokonano pewnych przebudowań ale, ogólnie biorąc, obiekt zachował pierwotny charakter. Styl budynku jest typowy dla budownictwa willowego w okresie późnego historyzmu. 

Wielomieszkaniowy budynek (1897-1898; architekt-budowniczy Karol Boublik). Dwupiętrowa kamienica zbudowana z odstępem od linii regulacyjnej, brandmurami graniczy z sąsiednimi budowlami. Nad fasadą są nadbudowane wysokie barokowe attyki. Wejście i klatka schodowa znajdują się pośrodku bloku o T-podobnym założeniu. Kompozycyjnie kamienica tworzy blok zintegrowany z sąsiednim budynkiem nr 22, do którego przylega brandmurem. Obie budowle mają identyczny wystrój. Późny historyzm (neobarok).

Wielomieszkaniowy budynek (1897-1898; architekt-budowniczy Karol Boublik). Narożna dwupiętrowa kamienica, o V-podobnym planie, zbudowana z odstępem w głąb kwartału. Sylwetkę podkreśla kątowa wieża o barokowej kopule skomplikowanej formy. Klatka schodowa jest rozmieszczona po przekątnej między bocznymi skrzydłami bloku. Wejście z ul. Gen. Czuprynki. Kompozycyjnie kamienica tworzy całość z sąsiednim budynkiem nr 24, do którego przylega brandmurem. Obie budowle mają identyczny wystrój. Późny historyzm (neobarok). 

Wielomieszkaniowy budynek (1908-1909; architekt-budowniczy Józef Hornung). Dwupiętrowa kamienica, o V-podobnym planie, z trzech stron przed fasadami  otoczona kwietnikami i ogrodem. Lewy brandmur graniczy z boczną ścianą sąsiedniego budynku nr 19. Narożna część bloku ma występ w kształcie trapezu, nad którym nadbudowano niewielką kopułę; na rogu znajduje się portal. Klatka schodowa, przylega do narożnika, zorientowana jest po przekątnej. Pokoje w skrzydłach bocznych rozmieszczone są według zasady dwurzędowej. Secesja. 

Wielomieszkaniowy budynek (1902; późniejsza przebudowa; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego [współautorstwo Iwana Lewińskiego i Alfreda Zachariewicza ?]). Projektowany był jako niewielki dom jednopiętrowy (później nadbudowano drugie piętro), wolnostojący w otoczeniu kwietników i sadowych działek. Budynek w planie ma kształt wydłużonego prostokąta z wąskim narożnym ryzalitem, zorientowanym po przekątnej. W kompozycji fasad przeważają pionowe podziały rozczłonkowania. Na tylnej fasadzie występuje cylindryczny blok klatki schodowej wykonany z żelazobetonu. Secesja. 

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; architekt-budowniczy Józef Hornung). Dwupiętrowa kamienica graniczy brandmurami z bocznymi ścianami sąsiednich budowli. Plan i wystrój powtarzają w lustrzanym odbiciu kształty przylegającego budynku nr 17. Przed fasadą urządzono kwietnik; za blokiem, w głębi kwartału – sad. Pośrodku fasady, pod trójkątnym balkonem-daszkiem, rozmieszczono portal, z lewej strony występuje pozorny ryzalit zakończony szczytem, który zdobi majolikowe panneau. Plan ma Г-podobną konfigurację. Secesja.

Wielomieszkaniowy budynek (1904-1905; biuro projektowe architekta- budowniczego Iwana Lewińskiego). Nieduży jednopiętrowy dom, wzniesiony z odstępem od linii regulacyjnej, zblokowany jest w parę z sąsiednim domem nr 16. Charakter fasad określa pionowe rozczłonkowanie lizenami, na których są zakomponowane reliefy. Boczna zachodnia fasada jest symetryczna, w jej środku urządzone jest wejście. Założenie na planie prostokąta z występami ryzalitów. Wewnątrz bloku znajduje się małe zamknięte podwórze. Secesja. 

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; architekt-budowniczy Józef Hornung). Dwupiętrowa kamienica graniczy brandmurami z bocznymi ścianami sąsiednich budowli. Plan i wystrój powtarzają w lustrzanym odbiciu kształty przylegającego budynku nr 19. Przed fasadą urządzono kwietnik; za blokiem, w głębi kwartału – sad. Pośrodku fasady, pod trójkątnym balkonem-daszkiem, rozmieszczono portal, z prawej strony występuje pozorny ryzalit zakończony szczytem, który zdobi majolikowe panneau. Secesja.

Wielomieszkaniowy budynek (1904-1905). Nieduży jednopiętrowy dom, wzniesiony z odstępem od linii regulacyjnej, zblokowany jest w parę z sąsiednim domem nr 18. Charakter fasad określa pionowe członowanie lizenami, na których skomponowane są reliefy. Portal rozmieszczony jest na bocznej wschodniej fasadzie. Założenie na planie prostokąta z występami i ryzalitami. Wewnątrz bloku znajduje się małe zamknięte podwórze. Secesja. 

Wielomieszkaniowy budynek (1912-1913; architekci – współautorzy projektu: I. Kędzierski i A. Opolski). Narożna trzypiętrowa kamienica oddzielona od ulicy działką z ogródkiem przed fasadą. Budowla wyróżnia się wyrazistą sylwetką dachu (w szczególności, wysoką zewnętrzną konstrukcją w formie hełmu) oraz trapezoidalnym frontonem. Założona jest na V-podobnym planie z klatką schodową rozmieszczoną wzdłuż przekątnej. Rozplanowanie wewnętrzne opiera się na schemacie sekcyjnym. Modernizowana wersja neoklasycyzmu, w której przejawia się wpływ niemieckiej architektury z początku XX w.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1889-1890, współautorstwo arch. J. Zachariewicza i I. Lewińskiego). Budowla o Г-podobnym planie stanowi zewnętrzną część zespołu, do którego wchodzą także domy nn 4 i 6 przy ul. Kolberga. Willa ma piętro z mansardą, asymetrycznie rozmieszczone ryzality i wieżę, której wysoki namiotowy dach nie zachował się do dziś. Neoromantyczny kierunek architektury późnego historyzmu. Obiekt przebudowywano w drugiej połowie XX w.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1889-1890, współautorstwo arch. J. Zachariewicza i I. Lewińskiego). Blok budynku jest środkowym obiektem grupy, do którego wchodzą także budynki nn 4 i 8 przy ul. Kolberga. Trzy wille mają przy fasadach pasmo kwietników oraz wspólną przestrzeń działek ogrodowych pośrodku kwartału. Budynek jest jednopiętrowy, prostokątny w planie. Jego fasadę z występem w środku akcentuje trapezoidalny fronton. Neoromantyczny kierunek architektury późnego historyzmu. 

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1889-1890, współautorstwo J. Zachariewicza i I. Lewińskiego). Willa jest składową grupy-zespołu, utworzonego przez trzy domy, do którego wchodzą także budynki nn 6 i 8 przy ul. Kolberga. Trzy wille mają przy fasadach pasmo kwietników oraz wspólną przestrzeń działek ogrodowych pośrodku kwartału. Budynek nr 4 jest prostokątny w planie, z występami pozornych ryzalitów wzdłuż obwodu i blokiem wieży, nakrytej wysokim namiotowym dachem. Neoromantyczny kierunek późnego historyzmu. Obiekt przebudowywano w drugiej połowie XX w.

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; biuro projektowe architekta-budowniczego Jana Lewińskiego (Iwan Łewyńskyj) ). Trzypiętrowa narożna kamienica jest częścią składową obwodowej zabudowy kwartału. Blok o Г-podobnym planie ma ścięty narożnik. Występuje na nim wykusz, nad którym nadbudowano wysoką kopułę, przypominającą hełm. Fasady, rozczłonkowane przez gzymsy i pilastry, są zakończone attykami. Wejście z ul. Gen Czuprynki, klatka schodowa przylega do kąta wewnętrznego podwórza. Neoklasycyzm początku XX w. 

Wielomieszkaniowy budynek (1904-1905; architekt Alfred Zachariewicz [biuro projektowe budowlanej firmy Józefa Sosnowskiego i Alfreda Zachariewicza]). Z czasem kamienica została przystosowana do potrzeb zakładu leczniczego. Budowla jest dwupiętrowa. Fasada, orientowana według linii regulacyjnej, posiada symetryczną strukturę. Pośrodku zakomponowany jest występ z portalem, zakończony szczytem. Po prawej strony – wjazd na podwórze. Budynek ma plan w kształcie prostokąta, z występem ryzalitu ze strony podwórza. Klatka schodowa znajduje się w centrum bloku. Późny historyzm (wykorzystujący motywy gotyku) z domieszką elementów secesji.

Wielomieszkaniowy budynek (1908-1909; architekt-budowniczy Józef Piątkowski). Kamienica – trzypiętrowa, na cokole. Brandmurami graniczy z bokami sąsiednich budynków. Fasadę, cofniętą względem chodnika, zdobią dwa zakończone frontonami ryzality, między którymi urządzone sa szerokie balkony. Rdzeniem rozplanowania jest obszerna klatka schodowa i podłużny korytarz, który dzieli wewnętrzne pomieszczenia na dwa trakty. Budynek posiada cechy stylu neoklasycyzmu początku XX w., wykazuje także wpływ architektury niemieckiej. Obecnie (2009 r.) wykorzystywany jest jako blok szkolny uniwersytetu.

Wielomieszkaniowy budynek (1910-1911; architekt-budowniczy Karol Boublik). Trzypiętrowa narożna kamienica, o Г-podobnym planie. Na fasadzie ze strony ul. Gen. Czuprynki, oddzielonym od ulicy pasmem kwietników, zakomponowane są balkonowe loggie, wykusz i portal. Kompozycyjny akcent bryły stanowi blok kątowy nakryty wysokim namiotowym dachem. Węzłowym elementem wewnętrznego rozplanowania jest klatka schodowa, przylegająca do kąta podwórza. Modernizowana wersja historyzmu (z wykorzystaniem motywów neobaroku).

Wielomieszkaniowy budynek (1900-1901; biuro projektowe architekta-budowniczego Jana Lewińskiego (Iwan Łewyńskyj). Nieduży jednopiętrowy dom zbudowany z odstępem od linii regulacyjnej, brandmurem graniczy z budynkiem nr 25. Fasady są pionowo podzielone przez pozorne ryzality o trójkątnych zwieńczeniach. Zarys planu stanowi wydłużony prostokąt. Węższa fasada wychodzi na ul. Gen. Czuprynki, przy lewym skraju urządzony jest portal. Na tylnej fasadzie, od strony sadu, przybudowano nieduży występ z werandą. Wewnątrz bloku jest małe zamknięte podwórze. Secesja. 

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1889-1890, późniejsze przebudowy; współautorstwo arch. J. Zachariewicza i J. Lewińskiego [?]). Budynek reprezentuje neoromantyczny typ jednorodzinnego domu, obliczonego na przedstawicieli miejscowej klasy średniej, który w latach 80. XIX w. stał się popularny we Lwowie. Willę zbudowano na narożnej działce, w otoczeniu sadu i kwietników, jako obiekt wolnostojący. Bryłę o Г-podobnym założeniu dopełniono malowniczą narożną sześcioboczną wieżyczką. Fasady, wykonane z nietynkowanej cegły, upiększają jaskrawe dekoracje ceramiczne (polewane kafle) oraz rzeźbione detale. 

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1889-1890, późniejsze przebudowy; współautorstwo arch. J. Zachariewicza i I. Lewińskiego). Neoromantyczny typ jednorodzinnej siedziby. Narożna wieżyczka oraz dynamiczny zarys planu wykazują podobieństwo do form sąsiednich obiektów Kastelówki (na przykład willi przy ul. Gen Czuprynki 21). W ciągu następnych dziesięcioleci architektura domu nr 11 utraciła pierwotny charakter. Przebudowy przekształciły willę na wielomieszkalny budynek. Obecnie (2009 r.) mieszczą się tutaj biura instytucji bankowej. 

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1910-1911; architekci – współautorzy projektu: I. Kędzierski i A. Opolski). Trzypiętrowa kamienica zwraca uwagę dynamicznym kształtem fasady ozdobionej ryzalitami i wykuszem. Bryłę architektoniczną stanowi korpus na planie prostokąta, przyległy do ul. Gen. Czuprynki, wykończony oficynami od strony podwórza. Klatka schodowa podkreśla centralną oś planu. Pomieszczenia rozlokowane są w dwóch rzędach. Neoklasycyzm początku XX w. połączony z elementami architektury późnej secesji. Górna część fasady ozdobiona podwójnymi haut-relief.

W pierwszych powojennych latach figura Najświętszej Marii Panny została zdemontowana i przeniesiona do kaplicy Boimów, a z czasem do kościoła Bernardynów, ponieważ obecność religijnej rzeźby w centrum miasta było niezgodne z zasadami władzy radzieckiej. Na miejscu figury postawiona została fontanna. Figura Najświętszej Marii Panny, a dokładniej jej kopia, wróciła na swoje miejsce 14 października 1997 roku. Oryginał figury przechowywany jest w cerkwi Św. Andrija Apostoła.