ID:

Historyczna nazwa – "kaplica Kampianów" - pochodzi od imienia fundatorów, rodziny lwowskich patrycjuszy XVII w. Do kaplicy wchodzi się z północnej nawy katedry łacińskiej, do którego kaplica jest dobudowana. Budowa kaplicy datowana jest na koniec XVI w. – początek XVII w. (autorzy projektu: P. Rzymianin i W. Kapinos). W latach 1905-1907 przeprowadzono prace restauracyjne (autor projektu: W. Sadłowski)

Dawny Kościół Św. Marii Magdaleny (obecnie Sala koncertowa muzyki organowej i kameralnej). Kościół Św. Marii Magdaleny zbudowany został na wzniesieniu oddalonym od centrum Lwowa, w rejonie dawnych przedmieść południowo-zachodnich. 

Dawny Kościół Św. Anny (Ul. Horodocka 30-32). Kościół Św. Anny zbudowany został daleko poza granicami dawnych murów miejskich, na północny zachód od historycznego centrum miasta. Świątynia znajduje się na rogu obecnych ulic Horodeckiej i Szewczenki. Od południa przylegają do niej budynki dawnych zabudowań klasztornych. Data budowy – 1673 r.; przebudowy odbyły się w XVIII-XIX w.; hełm wieży nadbudowany został w 1927 r. (autor projektu: – B. Wiktor). Budowlę wzniesiono na miejscu dawniejszego kościoła, datowanego na 1505 r. 

(dawny Kościół Św. Mikołaja, Ul. Hruszewskiego 2). Kościół Św. Mikołaja zbudowany został poza granicami centralnej części miasta, w rejonie dawnego południowego przedmieścia, na miejscu dawniejszego drewnianego kościoła z końca XVII w. Najważniejsze daty z historii budowy kościoła – lata 1739-1745 (autor projektu: F. Placidi, lub K. Granacki?); 1924-1926 (częściowa przebudowa klasztoru, autor projektu: T. Wróbel).

Dzwonnica Cerkwi Św. Ducha (obecnie Muzeum Rusałki Dniestrowej”, oddział Lwowskiej Galerii Sztuki, Ul. Kopernika 36). Wieża pełniła funkcję dzwonnicy dawnej seminaryjnej cerkwi grekokatolickiej Św. Ducha, która została przebudowana w XIX w. z barokowego kościoła karmelitek bosych, wzniesionego wcześniej, w 1729 r. Cerkiew została zniszczona w okresie drugiej wojny światowej, zachowała się tylko jej dzwonnica. W 1987 r. od zachodu dobudowano pomieszczenia muzealne.

Prawosławna cerkiew Św. Jerzego zbudowana została na zboczu wzgórza między niższą częścią dawnego przedmieścia Łyczakowskiego i podnóżem Góry Zamkowej. świątynia znajduje się w głębi działki, otoczonej ogrodzeniem. Na wschód od cerkwi mieści się budynek administracyjny biskupstwa. Budowa cerkwi datowana jest na lata 1897-1901, autorami projektu architektonicznego byli H. Zags i W. Rawski. Cerkiew jest świadectwem wpływu tego nurtu architektury historyzmu końca XIX w., który zorientowany był na wykorzystanie bizantyjsko-wołoskich form architektonicznych, i był popularny na ówczesnej Bukowinie.

Wolnostojąca budowla sakralna w centralnej części miasta. Wzniesiona na fundamentach świątyni z XVIII w. – dawnego kościoła trynitarzy – z wykorzystaniem jego ścian i konstrukcji, zachowanych po pożarze w 1848 r. Najważniejsze okresy budowy świątyni: 1703-1731 (wzniesienie kościoła trynitarzy); 1783 (przebudowa pod bibliotekę uniwersytetu); 1875-1898 (obecna świątynia), autor projektu: S. Hawryszkiewicz. Na chwile obecną architektura Cerkwi Przemienienia Pańskiego łączy w sobie formy historyzmu (wariant klasycystyczny z wykorzystaniem tradycji ukraińskiej architektury sakralnej) z pozostałościami form barokowych i wczesnego klasycyzmu (elementy dawnego kościoła).

Dawny Kościół Św. Elżbiety (obecnie – Cerkiew Św. Elżbiety i Olgi). Monumentalna neogotycka budowla kościoła Św. Elżbiety stała się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów na mapie północno-zachodniej części Lwowa, przylegającej do dworca kolejowego. Zajmuje wielką posesję w centrum placu między ulicami Horodecką, Bandery i Szeptyckich. Świątynia budowana była w latach 1903-1911 wg projektu T. Tałowskiego.

Kościół mieści się na wschód od centrum miasta, na zboczu wzgórza w rejonie górnej części dawnego Przedmieścia Łyczakowskiego, między ulicami Zańkoweckiej i Słodową, na posesji narożnej, otoczonej murem. Najważniejsze daty w procesie budowy kościołą – lata 1718-1739; 1765 (przebudowa, autor projektu: F. Kulczycki); 1818 (dzwonnica, autor projektu: J. Markl); 1899-1901 (prace restauracyjne, dobudowa przedsionka). Charakterystyczne dla architektury tego kościoła są formy późnego baroku i rokoko.

Cerkiew Św. Piotra i Pawła zbudowano na terenie dawnego Przedmieścia Łyczakowskiego, na posesji mieszczącej się na wschód od centrum Lwowa. Cerkiew znajduje się na rogu ulicy Łyczakowskiej i Mecznykowa. Architektura zabytku zachowała cechy barokowe i klasycystyczne (dzwonnica). Najważniejsze daty w budownictwie obiektu – 1668 r. (budowa kaplicy przydrożnej); połowa XVIII w. (przebudowa na kościół paulinów); 1798 r. (przebudowa na cerkiew, wzniesiono przedsionek z dzwonnicą, autor projektu: K. Fesinger); 1887 r. (restauracja).

Kościół klarysek (obecnie Muzeum I. H. Pinzla, oddział Lwowskiej Galerii Sztuki). Kościół klarysek jest najwyraźniejszym akcentem zabudowy dolnej części ul. Łyczakowskiej. Wzniesiony został w 1607 r. (autor projektu: P. Rzymianin), a na lata 60 XVIII w. datowany jest wystrój wnętrza. W latach 1938-1939 przeprowadzono prace restauracyjne z częściową rekonstrukcją (autor projektu: J. Łobos). W efekcie architektura kościoła łączy formy renesansowe, barokowe i art deco.

Dawna Cerkiew Wołoska, obecnie Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. Cerkiew Wołoska jest głównym elementem zespołu architektonicznego, w skład którego wchodzi budynek świątyni, wieża-dzwonnica (dobudowana do cerkwi od północy) oraz budynek kaplicy w podwórzu. Jest to najwybitniejszy zabytek lwowskiego renesansu, którego architektura łączy w sobie zachodnioeuropejskie formy renesansowe z tradycją budownictwa sakralnego wschodniego chrześcijaństwa. Cerkiew zbudowana została na rogu ulicy Podwalnej i Ruskiej, na miejscu dawnej świątyni z XV w. Zbudowana została w latach 1591-1629 (autorzy projektu: P. Rzymianin, W. Kapinos, A. Przychylny); w 1796 r. odbudowano cerkiew po pożarze. W połowie XIX w. świątynię połączono z kaplicą Trzech Świętych.

Wieża-dzwonnica jest częścią zespołu Cerkwi Wołoskiej, mieszczącego się na rogu ulicy Podwalnej i Ruskiej. Połączona jest z północną fasadą świątyni. Historyczna nazwa obiektu – „Wieża Korniakta” – wiąże się z imieniem fundatora. Najważniejsze daty budowy – lata 1572-1578 (autorzy projektu: P. Barbon, P. Rzymianin); 1695 r. (nadbudowa górnego piętra, autor projektu: P. Baber); lata 80. XVIII w. (odbudowa po pożarze). Wieża nosi wyraźne cechy renesansowe, a także barokowe (zwieńczenie wieży).

Kaplica Trzech Świętych jest częścią zespołu architektonicynego Cerkwi Uspieńskiej, znajdującego się na rogu ulicy Podwalnej i Ruskiej. Mieści się na wewnętrznym dziedzińcu (wejście przez bramę sąsiedniego budynku), na posesji, która wypełnia trójkątną przestrzeń między cerkwią i dzwonnicą (wieżą Korniakta). Przylega do północnej fasady cerkwi. Najważniejsze etapy budowy – lata 1584-1591, autor projektu: A. Podleśny; 1846-1847 (przebudowa). W architekturze kaplicy zachodnie formy renesansowe łączą się z tradycją ukraińskiego budownictwa sakralnego.

Dawny Pałac arcybiskupi (obecnie budynek mieszkalny). Budynek pełnił funkcje pałacu arcybiskupiego, datowany jest na 1634 r. (autor projektu: J. Pokorowicz), przebudowany został w 1845 r. Architektura tego obiektu łączy w sobie cechy renesansu (plan budynku) i klasycyzmu (fasada). Budynek o sześciookiennej fasadzie wzniesiony został na dwóch sąsiednich posesjach wschodniej pierzei Rynku. Jego tylna fasada wychodzi na ul. Fedorowa.

Dawny Kościół Matki Boskiej Śnieżnej (obecnie – Cerkiew Matki Bożej Nieustającej Pomocy). Kościół zaliczany jest do najdawniejszych świątyń chrześcijańskich Lwowa, wzniesiony został w dobie późnego średniowiecza przez niemieckich kolonistów. Najważniejsze daty dotyczące budowy i późniejszych zmian – XIII w. (budowa drewnianego kościoła); ok. 1350 r. (murowany kościół); XVII w. (odbudowa); XVIII w. (uporządkowanie wnętrza); 1882-1892 (rekonstrukcja, autor projektu: J. Zachariewicz, wprowadzenie form stylu neoromańskiego).

Dawny Kościół bernardynów (obecnie – Cerkiew Św. Andrzeja, Pl. Soborny 3). Kościół bernardyński we Lwowie jest wybitnym przykładem architektury późnorenesansowej, w której znajduje odbicie duch i klimat epoki późnej kontrreformacji. Świątynia zbudowana została w latach 1600-1630 według projektu B. Awelidesa, P. Rzymianina, A. Przychylnego i A. Belera. Budowlę wzniesiono na miejscu starszego budynku drewnianego, datowanego na ok. 1460 r. Wraz z przyległymi obronnymi budynkami klasztornymi, dzwonnicą, kolumną pamiątkową i rotundą nad studnią na dziedzińcu Kościół bernardynów tworzy zespół architektoniczny. 

Budynek klasztoru bernardynów (obecnie – budynek Centralnego Państwowego Archiwum we Lwowie). Budynek klasztoru, datowany na ok. 1620 r., jest częścią zespołu architektonicznego, w skład którego wchodzi również Kościół bernardynów. Klasztor przybudowany jest do północnej ściany kościoła, a od strony wschodniej otoczony jest murami z wieżą wjazdową.

Wieża-dzwonnica kościoła bernardynów, zbudowana w latach 1733-1734, jest częścią zespołu architektonicznego kościoła i klasztoru. Architektura budowli jest typową architekturą doby baroku. Dzwonnica zbudowana została na południe od kościoła, przylega do obronnych murów klasztoru. Budowla na planie kwadratu, ceglana, tynkowana. dwupoziomowa z dachem namiotowym. Ściany flankowane parzystymi pilastrami, na drugiej kondygnacji – okna z półokrągłymi zakończeniami.

Dawny Kościół Św. Jana Chrzciciela (obecnie – Muzeum Dawnych Zabytków Lwowa, oddział Lwowskiej Galerii Sztuki). Kościół Św. Jana Chrzciciela jest zabytkiem architektury z najdawniejszego okresu istnienia Lwowa. Świątynia zbudowana została u podnóża Góry Zamkowej, na jej zachodnim zboczu. Najważniejsze daty dotyczące budowy i późniejszych zmian: koniec XIII w.; połowa XIV w.; XVII-XVIII w.; 1836 r. (prace restauracyjne); 1887 r. (rekonstrukcja, autor projektu: J. Zachariewicz); 1989 r. (prace restauracyjne i częściowa rekonstrukcja).

Dawny Dominikański Kościół Bożego Ciała to największy kościół barokowy Lwowa. Ten monumentalny zabytek architektury sakralnej jest głównym elementem zespołu architektonicznego datowanego na XV-XIX w., w skład którego wchodzą również budowle klasztoru i dzwonnica. Murowany z kamienia i cegły kościół zbudowany został w latach 1749-1764 (autor projektu: Jan de Witte, M. Urbanik, K. Muradowicz) na miejscu kościoła gotyckiego z XV w., na posesji przyległej do zachodniej granicy zabudowy średniowiecznego Lwowa. W latach 1792-1798 kościół był częściowo przebudowywany (autor projektu: K. Fesinger). W latach 1905-1914 przeprowadzono restaurację wnętrza. Przed fasadą wytyczono plac i urządzono skwer.

Wieża-dzwonnica Kościoła dominikanów jest częścią zespołu architektonicznego klasztoru dominikanów (XV-XIX w.), składającego się w pierwszym rzędzie z monumentalnego późnobarokowego kościoła i budynków klasztornych. Dzwonnica, zbudowana w 1865 r. (autor projektu: J. Braunseis), przylega do kościoła od północy.

Budynek dawnego klasztoru dominikanów jest częścią zespołu architektonicznego, w skład którego wchodzi również znajdujący się obok kościół i dzwonnica. Budynki klasztorne przylegają do północnej nawy świątyni. W procesie budowy zespołu zaznacza się kilka okresów: XV w., 1556-1621 (przebudowa, autor projektu: M. Czech); koniec XVIII w. (odbudowa po pożarze). Obiekt zachował cechy stylu gotyckiego, renesansowego i barokowego.

Sobór archikatedralny Ukraińskiej Cerkwi Grekokatolickiej pod wezwaniem Św. Jury. Sobór Św. Jury jest głównym budynkiem kompleksu na Wzgórzu Św. Jury i jedną z dominant architektonicznej panoramy Lwowa. Katedra zbudowana została w latach 1744-1761 (autorzy projektu: B. Merettini i S. Fesinger), restaurowana była w latach 1905-1911, 1933, 1980, 1999-2001.

Budynki klasztorne i administracyjne przy Soborze Św. Jury. W skład zespołu architektonicznego Wzgórza Św. Jury wchodzą również trzy odrębne budynki mieszkalno-administracyjne z przybudowaną do nich dzwonnicą, które otaczają katedrę. Budynki te   formują korpus w kształcie podkowy, którego architektura nosi cechy baroku, rokoko, klasycyzmu i historyzmu. 

Dawny Kościół benedyktynek (obecnie – Cerkiew Wszystkich Świętych) z budynkiem klasztoru. Budynek kościoła jest częścią zespołu architektonicznego, w skład którego wchodzą również cele klasztorne oraz brama wjazdowa (południowa fasada świątyni i skrzydło wschodnie cel wychodzą na wspólny szeroki dziedziniec). Architektura zespołu znajdującego się poza granicami dawnych murów miejskich miała charakter obronny. Nosi cechy późnorenesansowe/ manierystyczne (attyka wieży), z późniejszymi wpływami baroku (cele, brama wjazdowa). Budowa miała kilka etapów: lata 1597-1616 (autor projektu: P. Rzymianin); 1608-1610 (budowa muru obronnego); 1611-1687 (cele mnichów); 1627 (odbudowa świątyni po pożarze, autor projektu: J. Pokorowicz).

Wieża-dzwonnica jest częścią składową zespołu Katedry Ormiańskiej. Od północy przylega do dawnego pałacu arcybiskupów ormiańskich. Ma cechy stylowe renesansu i baroku. Najważniejsze daty  historii budowy – 1571 r. (autor projektu: P. Krasowski); 1778 r. (przebudowa); początek XIX w. (wykończenie części szczytowej).

Dawny Kościół karmelitów bosych. Kościół zbudowany został poza granicami dawnych fortyfikacji miejskich, na wzgórzu. Razem z budowlami klasztornymi i murem obronnym, biegnącym wzdłuż trasy ulic Proswity i Wynnyczenka, świątynia tworzy zespół architektoniczny, który w wieku XVII i XVIII miał znaczenie obronne, chroniąc miasto od wschodu. Najważniejsze etapy budowy: 1634 r. (wzniesienie podstawowej bryły budowli, autor projektu: J. Prokopowicz); druga połowa XVII w. (dobudowa murów obronnych, inżynier J. Berens); XVII-XVIII w. (korpus klasztorny); lata 1835-1839 (nadbudowa wieży, autor projektu: A. Wondraszka); 1906 r. (prace restauracyjne, autor projektu: W. Halicki).

Dawny Kościół Ofiarowania Pańskiego. Kościół zbudowany został na wzgórzu, od południa przylegają do niego zabudowania klasztorne. Okres budowy obejmuje lata 1642 /1644 – koniec XVII w., autor projektu: – D. B. Giselli. Architektura kościoła bierze za wzór kościół Santa Susanna w Rzymie i jest wyraźnym świadectwem wpływów rzymskiego baroku.

Dawny Kościół Świętego Krzyża (obecnie Lwowski Instytut Spraw Wewnętrznych). Kościół z przyległymi budynkami klasztornymi zajmuje posesję między obecna ulicą Zamarstynowską i Prospektem Czornowoła. Zbudowany został poza granicami lwowskich murów miejskich doby XVII w., na terenie przedmieścia północnego, i zaliczał się do obronnych kościołów podmiejskich. Budowa datowana jest na okres lat 30. XVII w., kolejne przebudowy wykonane zostały w 1744 r. (autor projektu: B. Merettini) i w ciągu XIX-XX w. Kościół jest zabytkiem architektury sakralnej doby późnego renesansu, który zachował pojedyncze formy gotyckie.

Dawny Kościół Św. Urszuli – kościół protestancki (obecnie dom modlitwy baptystów). Dawny kościół Św. Urszuli zbudowany został w drugiej połowie XVII w. poza granicami murów miejskich, w rejonie wschodniego przedmieścia Lwowa. Najważniejsze daty w historii budowy kościoła: 1685 r. (budowa kościoła), 1878 r. (przebudowa i przystosowanie do pełnienia funkcji kościoła protestanckiego), autor projektu: I. Engel). W architekturze tego zabytku formy barokowego kościoła katolickiego łączą się z klasycystycznymi motywami wprowadzonymi w połowie XIX w.

Zespół Kościoła Św. Marcina i przyległego klasztoru zbudowany został w rejonie dawnego przedmieścia żółkiewskiego, na posesji położonej na północ od centrum Lwowa. Budowa datowana jest na 1736 r. i druga połowę XVIII w. (dobudowa cel klasztornych). Zabytek jest cennym przykładem architektury późnego baroku.

W 1736 roku przed kościołem Św. Andrzeja Apostoła postawiona została barokowa kolumna Św. Jana z Dukli, który, jak uważano, w 1648 roku uratował Lwów przed najazdem tatarskim oraz wojskami Bohdana Chmielnickiego. Kolumnę wzniesiono na koszt wojewody wołyńskiego Seweryna Michała Rzewuskiego.

Kolumna Sykstów (właścicieli majątku położonego na Zachód od śródmieścia) zbudowana została w 1580 roku jako znak graniczny lub pamiątkowy. Na ścianach wysokiego czterobocznego postumentu przedstawione były w postaci płaskorzeźb sceny Ukrzyżowania oraz napisy w języku łacińskim; kolumnę wieńczył krzyż. Po dwudziestu latach niedaleko od kolumny na koszt szlachcianki Anny Pstrokońskiej wzniesiona została kapliczka, którą z czasem rozbudowano i przekształcono w kościół Św. Marii Magdaleny. Obecnie (2009) Kolumna Sykstów w zmienionej i zniekształconej postaci tworzy narożnik kamiennego ogrodzenia koło kościoła Św. Marii Magdaleny, w którym oprócz świątyni znajduje się sala organowa.