(1908) - narożny budynek mieszkalny w stylu modern, na rogu ulic Bohomolca oraz Iw. Franki. 1907 r. Maria Sabatowska, właścicielka dwupiętrowego budynku przy ul. Pańskiej (obecnie Iw. Franki) 7, uzyskała zezwolenie magistratu na budowę nowej trzypiętrowej kamienicy (architekt Kazimierz Rzeczycki). W latach 1910. w tym budynku znajdowała się firma Orenstein i Koppel, która budowała koleje elektryczne. Od 1985 r. stanowi zabytek architektury miejscowego znaczenia. Obecnie (2009 r.) budynek jest użytkowany głównie jako mieszkalny. W budynku mieści się poza tym Konsulat Kanady oraz Lwowskie Komunalne Przedsiębiorstwo nr 505.

Gmach dawnej bursy Ukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego (1906-1908, architekci L. Lewiński, T. Obmiński, biuro architektoniczne I. Lewińskiego). Wybitny zabytek architektury „ukraińskiego stylu modern”. Obecnie (2009 r.) – główny gmach Ukraińskiego Państwowego Uniwersytetu Leśnictwa.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1897-1898; architekci-współautorzy projektu: Julian Zachariewicz i Jan Lewiński). Kamienica wpisana między dwa sąsiednie budynki (Nr 23 przy ul. Neczuja-Lewyckiego i nr 9 przy ul. Czuprynki), stanowi centralny element grupy utworzonej z trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Budynek dwupiętrowy, od frontu ozdobiony symetryczną fasadą. Planowanie wnętrz bazuje na dwutraktowym rozkładzie pokoi. Historyzm końca XIX w., zorientowany na formy neobaroku.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego – współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Wielka, dwupiętrowa budowla na planie podkowy położona w głębi działki ma trzy fasady. Na rogu wystający wielokątny wykusz. Kamienica wyróżnia się ostrą, ekspresyjną sylwetką dachu z daszkami. Sekcje mieszkań zgrupowane są dookoła dwóch pionów komunikacyjnych. Budynek zwraca uwagę jako przykład architektury secesyjnej stylizowanej na motywy sztuki ludowej.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego - współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Budynek na planie litery L, tradycyjnym dla kamienic, które składają się z głównego frontalnego korpusu i wewnętrznego skrzydła – oficyny. Fasada, umiejscowiona wzdłuż linii regulacyjnej, ozdobiona trójkątnym szczytem. Cechą dekoracyjnego wykończenia kamienicy jest geometryzacja ornamentalnych form, wskazująca na późną secesję.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1906-1907; biuro projektowe architekta Jana Lewińskiego współautorstwo Jana Lewińskiego i Lwa Lewińskiego [?]). Dwupiętrowy budynek na planie litery L. Korpus od frontu dopełnia oficyna, dobudowana pod kątem prostym. Razem z sąsiednim budynkiem nr 7 kamienica tworzy bliźniaczą grupę w kształcie litery T. Fasada wyróżnia się w perspektywie ulicy podobnym do podkowy szczytem attyki. Secesja.

Mieszkalny dom jednorodzinny – willa (1890-1891). Projekt opracowany wspólnie przez J. Zachariewicza i I. Lewińskiego. Budowla jest częścią składową architektonicznego zespołu północno-wschodniego kwartału Kastelówki, którego zabudowę stanowiły w całości domy jednorodzinne. Dom posiada przyległą działkę ogrodową. Wnętrze ma symetryczny plan, ośrodek jego struktury stanowi główny hol z wyjściem do loggi. Willa uniknęła przebudowy w XX w. i zachowała się lepiej niż inne obiekty na Kastelówce. W szczególności, zachowała się konstrukcja wysokiego dachu i autentyczny wystrój (ceramiczne i rzeźbione elementy).

Wielomieszkaniowy budynek (1897-1898; architekci-współautorzy projektu: Julian Zachariewicz oraz Iwan Lewiński). Narożna kamienica, o Г-podobnym planie. Należy do architektonicznego zespołu składającego się z trzech wielomieszkaniowych domów (pozostałe składowe grupy – nn 7, 9 przy ul. Gen. Czuprynki). Budynek jest dwupiętrowy, z wystrojem elewacji typu „kurtynowego”, oddzielony od chodnika pasmem przyfasadowego ogródka. Historyzm końca XIX w., zorientowany na formy neobaroku.

Wielomieszkaniowy budynek (1911-1912; biuro projektowe architekta-budowniczego Iwana Lewińskiego). Trzypiętrowa kamienica tworzy zespół z sąsiednim budynkiem nr 67 przy ul. Kotlarewskiego. W sekcjach mieszkaniowych rozplanowanie wewnętrzne jest zorganizowane według zasady dwutraktowego rozmieszczenia pokoi. Neoklasycyzm początku XX w.

Wielorodzinny budynek mieszkalny (1897-1898; architekci – współautorzy projektu: Julian Zachariewicz i Jan Lewiński). Narożna kamienica na planie litery L jest komponentem kompleksu architektonicznego, na który składają się trzy domy mieszkalne (do grupy wchodzi też budynek przy ul. Neczuja-Lewyckiego 23 i przy ul. Gen. Czuprynki 7). Budynek dwupiętrowy z dwutraktowym systemem rozmieszczenia pokoi. Historyzm końca XIX w., z elemantami neobaroku.

Dawna Kamienica Szolc-Wolfowiczów. Budynek jest znanym zabytkiem architektury lwowskiej doby późnego renesansu. Najważniejsze daty w historii budowy obiektu: 1570 r., przebudowa w połowie XVII w. i w połowie XVIII w. Kamienica Szolc-Wolfowiczów jest bardzo cennym obiektem ze względu na w pełni zachowane zdobienia rzeźbiarskie fasady z XVII w. Historyczna nazwa kamienicy – Kamienica Szolc-Wolfowiczów – pochodzi od nazwiska dawnych właścicieli budynku. Najważniejsze etapy budowy kamienicy miały miejsce w 1570 r., w połowie XVII w. i połowie XVIII w. Obecnie (2008) budynek mieszkalny.

Dawne Sanatorium Kazimierza Soleckiego (1909 r.). Budynek został wzniesiony według projektu z 1908 r.  architekta Aleksandra Łuszpińskiego (Ołeksandr Łuszpyńskyj) jako sanatorium Czerwonego Krzyża, do I wojny światowej stanowił własność lekarza Kazimierza Soleckiego. W 1934 r. nadbudowano drugie piętro (arch. Wawrzyniec Dayczak). Obecnie w budynku mieści się oddział szpitala Wojsk Ochrony Pogranicza Ukrainy.