Dawna Cerkiew Wołoska, obecnie Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. Cerkiew Wołoska jest głównym elementem zespołu architektonicznego, w skład którego wchodzi budynek świątyni, wieża-dzwonnica (dobudowana do cerkwi od północy) oraz budynek kaplicy w podwórzu. Jest to najwybitniejszy zabytek lwowskiego renesansu, którego architektura łączy w sobie zachodnioeuropejskie formy renesansowe z tradycją budownictwa sakralnego wschodniego chrześcijaństwa. Cerkiew zbudowana została na rogu ulicy Podwalnej i Ruskiej, na miejscu dawnej świątyni z XV w. Zbudowana została w latach 1591-1629 (autorzy projektu: P. Rzymianin, W. Kapinos, A. Przychylny); w 1796 r. odbudowano cerkiew po pożarze. W połowie XIX w. świątynię połączono z kaplicą Trzech Świętych.

Dawny Kościół bernardynów (obecnie – Cerkiew Św. Andrzeja, Pl. Soborny 3). Kościół bernardyński we Lwowie jest wybitnym przykładem architektury późnorenesansowej, w której znajduje odbicie duch i klimat epoki późnej kontrreformacji. Świątynia zbudowana została w latach 1600-1630 według projektu B. Awelidesa, P. Rzymianina, A. Przychylnego i A. Belera. Budowlę wzniesiono na miejscu starszego budynku drewnianego, datowanego na ok. 1460 r. Wraz z przyległymi obronnymi budynkami klasztornymi, dzwonnicą, kolumną pamiątkową i rotundą nad studnią na dziedzińcu Kościół bernardynów tworzy zespół architektoniczny.